عسل یک محصول غذایی مفید و یک اکسیر پر ارزش است که از قرنها پیش به عنوان عالیترین و مقوی ترین غذاها شناخته شده و همچنین به واسطه ویژگی های شفابخش خود به عنوان دارو در دمان اکثر بیماریها در بین تمام ملل کاربرد داشته است .
عسل واژه ای عربی است که در فارسی به آن «انگبین» می گویند. گذشتگان آن را مظهر پاکی و خلوص و نشانه قدرت می دانستند و در یونان و روم باستان مظهر برکت، عشق و زیبایی بود و مالیات خود را براساس آن می پرداختند. زنبور برای تهیه عسل، شهد گل های مختلف را جمع آوری می کند. جالب است بدانید برای تولید هر کیلوگرم عسل، زنبور باید 2 میلیون بار روی گل ها بنشیند و شهد آن ها را جمع آوری کند. بنابراین تهیه عسل کار بسیار دشواری است و هر زنبور عسل در طول عمر 6 تا 8 هفته ای خود تنها یک قاشق مرباخوری از آن را تهیه می کند. فایده دارویی عسل و دارچین
معجونی از میلیونها گل
یکی از عجیبترین خلقتهای خداوند، خلقت زنبور عسل است. میدانید! زنبورها اصلا نمیخوابند. آنها برای پرکردن کیسه مخصوص بدنشان از شهد، روی هزاران گل مینشینند و شهدشان را میمکند.وقتی کیسهشان پر شد، به طرف کندو برمیگردند. در راه، قبل از رسیدن به کندو مقداری دیاستاز ـ که نوعی آنزیم است ـ را روی شهدهای داخل کیسه مخصوصشان میریزند. وقتی به کندو رسیدند، آن را داخل سلولهای 6 ضلعی موم میگذارند و دوباره برای جمعآوری شهد از کندو خارج میشوند.
شبها وقتی زنبورها نمیتوانند از کندو خارج شوند، سراغ 6 ضلعیهای موم میروند و شهد داخل آن را با خرطومشان به داخل کیسه مخصوصشان میریزند، آب اضافه آن را جذب میکنند و با ترشح دوباره و چندباره دیاستاز روی آن، ماده غلیظ شیرینی درست میکنند به نام «عســل».
